Dat oole Klavier

Dat oole Klavier

Heimatautor Manfred Dopieralski Archiv

,,Manfred, kumm doch maal na buten un bring een Kugelschriever mit!“ Een Kugelschriever, wat will mien Froo denn dormit? Ik denk, de is in us´t Blomenbeet vör´n Huus un maakt dat rein. Flink haal ik een Schriever un gah na buten. Dor staht twee junge Utlänner, se sünd woll good twintig Johr oolt, bi mien Froo un ünnerholt sik mit ehr. De een hett een Blatt Papier in de Hand un kummt dormit up mit to.

,,Verstehst du was von Juristik?“, fraagt he mi. ,,Nee“, ik schüddkopp, nehm em dat Papier ut de Hand un smiet een Blick dorrup. „Dat is een Ümmelleformuloor“, ik nickköpp, „dat krieg ik op de Reeg.“ Ik wies up de Döör. „Kumm mit rin.“ In de Köök sett wi us an den Disch un ik verkloor em, wat he schrieven schall. Dat sünd man blots een poor Regen, denn hett he dat Formuloor utfüllt. ,,Ist das gut so?“ fraagt he un kiek mi twievelnd an. He gifft mi den Schriever torüch. ,,Ist gut so, kannst du mit nach Verwaltung gehen“, anter ik un kaam mi bi mien Woortwahl een beten mall vör. Dankbor nimmt he dat Blatt Papier, dat ik em henhool un wi Beide gaht na buten.

In de Döör bliev ik stahn un luster, wat de anner Frömme mien Froo vertell. Graad verkloort he mien Froo, weswegen he na Düütschland kamen is. He heet Hamed un is ut Syrien. Sien Mudder hett em wegschickt, wiel de IS in sien Gegend all bannig veel Minschen ümbrocht hett un dor de Gefohr groot wöör, dat se em ok dootscheten dän oder dat he mit de IS tohopen kämpfen möß.

Mit een Lüchten in de Ogen vertellt he von siene Öllern un sien Tohuus. Doch denn tütt een Schatten över sien Gesicht un een Traan loppt em de Backen hendaal. Hastig dreiht he den Kopp na de Siet, aver glieks hett he sik wedder fungen. He vertellt, dat he geern Dischtennis speelt, aver dat he dorto keen Tiet mehr hett, wiel sien Lehrer meent, dat he noch beter Düütsch lehren mutt. Mit een „Danke“, dat von Harden kummt, verafscheed sik de beiden un gaht na use Gemeendeverwaltung.

Ik gah wedder in´t Huus un mien Blick fallt up de swoore Rückwand von us´t oole Klavier. Us lüttje Stuuv wüllt wi geern up Schick bringen. Dorto möß dat Klavier weg, dat keeneen mehr hebben woll. Allns wat ik afboen könn heff ik all afboet, blots de Rückwand steiht noch in de Stuuv. Se is swoor as so een Isenklotz.

Dor fallt mi de beiden jungen Keerls in. „De harrn di doch helpen könnt“, dacht ik. „Knööv genoog hefft de woll, aver so een Pech, dor hest du nich an dacht“, arger ik mi. Ik gah na buten un vertell mien Froo, dat de beiden mi goot helpen könnt harrn. Dor sehg ik, dat se de Straat längs kaamt.

Bi us blievt se stahn un Hamed vertellt, dat dör mien Hülp up de Verwaltung allns good worrn is. Dor faat ik mi een Hard un fraag, of se mi woll een Ogenblick hölpen künnt. Ahn to tögern hefft se toseggt. Ik gah mit de beiden in use lüttjen Stuuv un wies up de Överreste von us´t Klavier. Se kiekt sik dat Monstrum an un schuuvt mi an de Siet. ,,Du nicht helfen, du alter Mann“, seggt Hamed. Se packt dat swoore Ding an. ,,Schwer braucht man fünf Mann!“, japst Hahmed. „Töövt een Ogenblick“, segg ik. Flink loop ik in mien Garage un haal een Rollbrett. Mit dat Brett schuuft wi dat Ding denn ok ahne grode Ümstänne na buten.

„Een Glück dat us de Överreste von us Klavier nu nich mehr in Weg staht. Ik haal flink teihn Euro, de hefft de Keerls sik woll verdeent“, tuuster mien Froo mi to. Ik nick ehr to. Se loop flink in´t Huus un kummt glieks mit twee fief Euro Schiene wedder. As se de Jungs, de ik torüch holen heff, dat Geld in de Hannen drücken will, wehrt se stracks af un gaht een Schritt torüch. ,,Kein Geld, du helfen, jetzt wir helfen!“ Dorbi wies Hamed up mi. „Dat schall blots een lütt dankeschön wesen“, seggt mien Froo.

Wieldess mien Froo noch versocht de Keerls dat Geld to geven loop ik in‘t Huus un haal een Melone. Ok de Melone nehmt se nich an. Eers de Tafel Merci, de mien Froo Hamed in de Hand drückt, nimmt he. He mach woll eenfach nich mehr nee seggen.

As Frünne hefft wi us verafschied un se sünd ehrn Weg gahn. Beide, mien Froo un ik, staht an de Straat un kiekt de beiden Syrier na.

Ik hoff, dat de Beiden bi us in Düütschland örnlich wat lehrt. Se so blievt as se sünd un Minschen un ok Froons acht. Wenn denn, in ehr tweischoten Heimat, wedder Freden is, se torüch gaht un allns wedder upboet. Denn Lüüd as düsse Keerls, bringt de Knööv mit dat ehr Heimat wedder levenswerd ward!“, segg ik to mien Froo.