De Immenboom

De Immenboom

Der plattdeutschauto Manfred Dopieralski bei einer Lesung in der Mensa der Heemser Grundschule. Foto: Archiv Hagebölling

Wi schrievt dat Johr 1893. Hannerich is vör een poor Daag veertein Johr oold worrn. Na de School mutt he de Schape un Zegen von siene Öllern in de Heide, achter ehre lüttje Hoffstell, höden. Dat is eene Arbeid, de he geern maakt.

Hier in de Heide kann he siene Gedanken nagahn un in siene Droomwelt leven. Sien Blick wannert över de Heide, över Barken, Machangeln un een poor Kröpelfuhren un blifft up ehrn Kamp, den Vadder vör een poor Daag mit ehre Keihe ümplöögt hett, hangen. In de Midd von ehrn Kamp is de Eer eegenoordig hellbruun un heeft sik von den swarten Heidesand af. Hier hett he all veel Warktüüg, ut de Steentiet, funnen. Dordör is sien Intress an de Steentiet bannig groot worrn. He süht na de Schape un Zegen röver. De hefft sik in dat Heidekruut henleggt un dööst vör sik hen.

Tögerig steiht Hannerich up un geiht loos. De hellbrune Eer treckt em unbannig an. An Rand von ehrn Kamp, in een Foor, lett em dat Fuchen von een Krüüzodder mit een Satz na de Siet springen. He is de Slang, de sik in de warme Sünn upwarmt, to nah kamen. Dorbi pedd he mit siene Holschen up een Steen. Mit een luuthalsen Schree knickt he üm. Stöhnend rappelt he sik wedder hooch un pedd den Steen vergrellt noch maal an. Dör de Wucht kummt de Steen een Stück wieder ut de Eer. Hannerich süht, dat he een besönneren Steen funnen hett. He wischt em mit Heidekruut reine, kiekt em genau an, un süht dat he eene wunnerschöne Steenäxt in de Hand hollt. So een Steenwarktüüg hett he noch nienich sehn. Mit de Steenäxt in de Hand geiht he na den Boomstubben, up den he seten hett, torüch.

Bewunnernd strakelt he de Äxt, de sik glatt un eben anföhlt. Verdröömt wannert sien Blick över de Heide, wo siene Schape un Zegen noch jümmer in´n Heidekruut dööst un wedderkaut un blifft an een Barkenboom hangen. An den oolen Stamm süht he, in woll fief Meter Hööchde, een Lock. Immen hebbt sik dor een Nest boet. Fliedig fleegt se in un ut. Na körte Tiet ward he mööd. De Ogen fallt em to un de Heide verswind in een Nevel. De Steenäxt rutscht ut siene Hannen. He fallt in een depen Slaap un dröömt von een jungen Keerl ut de Steentiet.

Samra leevt in de Steentiet. Mit siene veerteihn Sömmer, de he oold is, is he de jüngste Keerl in siene Sippe. He sitt an een groden See, an de Heide, un kiekt över dat glatte Water. Sien Blick blifft an den oolen Ellernboom hangen. In good dree mannshööchde, de Boom is dor holl, befind sik een grotet Lock. Hier hefft sik Immen innest. De Heide bleiht un Samra weet, dat de Waven prall vull mit Honnig sünd. Honnig is eene rore Sötigkeit. Dat Nest will he plünnern un siene Sippe wiesen wat vör een wagschen Keerl he all is.

Fröh an Morrn, de Sünn smitt ehre eersten Strahlen över dat Lager, von siene Sippe, will he loostreken. Samras Mudder, de dat Füür hööd, haalt em sien dicket Wintertüüg. De Steenäxt von sien Vadder Boro, de de Boverste von siene Sippe is, nimmt he heemlich mit. Ok een Wiedenkörf, de an Bodden mit Lehm utsmeert is, gifft em siene Mudder noch mit.

An den See, bi de oolen Ellern, harr he sik all eenen Barkenboom utsocht, den he as Kladderboom nödig bruukt. Een dicken Boom mit een Steenäxt aftohauen, köst ok eenen Keerl mit bannig veel Knööf, veel Sweet. Samra bruukt een halven Dag dorvör. He mutt sik nadem he den Boom torecht hauet hett, eerst maal eene tietlang, verpuusten. Dorbi is he inslapen. As he wedder to sik kummt, löppt em de Sweet över de Ogen. Wi dör Nevel nimmt he siene Ümgegend wohr. Een Blick na de Sünn seggt em, dat se all up den Weg na´n Avend hen is.

Samra bruukt all siene Knööf, üm den Kladderboom an den oolen Ellernboom to stellen. Groot is siene Freid, dat de Kladderboom bet an dat Immennest reckt. Mit tatterige Hannen haalt he ut sien Büddel een Boompilz un twee Flintsteene. All na den veerten Funkenslag fangt de Pilz an to rökern. Nu is he rüst. Vörsichtig, den Körf ünnern Arm, kladdert he den Boom hooch. De Immen ward unruhig un fleegt mit gresigen Brummen üm sien Kopp.

Em ward bang. De Pilz in de Hand puust Samra den Rook in ehre Richt un se beruhigt sik. He faat wedder Moot un grippt in dat Nest. Flink haalt he de eerste Wave ruut un denn de tweete un drütte. Doch denn griept de Immen Samra an. Överall üm em to summt un brummt dat. Ok de Rook kann se nich mehr begöschen. Dör dat veele Puusten up den Boompilz fangt düsse to Samra´s Unglück an to brennen.

In siene Pien smitt he den Pilz in dat Immennest. Rook stiggt ut den hollen Boom un bitt em in de Nees. Överall sünd Immen de up em insteekt. So flink as he kann kladdert he von´n Boom un loppt up den See to. Den Körf mit de Honnigwaven lett he eenfach fallen. Blots weg von de willen, booshaftigen Immen, de achter em ran sünd. Na een Tiet dreiht he sik üm, aver dor sünd keene Immen mehr to sehn.

In´n Water köhlt he sik de tweistakenen Hannen. Se sünd bannig dick woorn un he hett een scheifet Gesicht von de veelen Immenstickeln. „Dat is böös scheif gahn“, denkt he, „dor mutt ik mi von Boro noch veel afkieken.“ Möhsaam un vörsichtig pult he sik de Stickels ut de Hannen un dat Gesicht. Lies stöhnt he vör Wehdaag. Doch denn bitt he de Tähne tosamen un maakt sik up de Söke na sien Körf mit de Immenwaven. Dat duurt ok nich lang dor süht he em in´n Heidekruut leggen. Een poor Immen fleegt noch üm den Körf doch dorvon leet sik Samra nich bange maken. Sien Gesicht killt düchtig, aver dat holt em nich dorvon af vull Stolt na sien Lager, torüch to lopen.

As he siene Mudder, de an Füür steiht, towinkt, süht he glieks, dat in Lager dicke Luft is. Se gifft em noch een Teken, doch dat is all to laat. Boro hett em all sehn. De swarten Ogenbruun tohooptrocken, eene grode, deepe Falte up sien Stirn, wiest Samra, dat Boro bannig vergrellt is. „Wo is miene Äxt“, bölkt he. Samra faat na sien Reimen, wo de Äxt hangen möß, aver dor is keene. He kiekt in den Körf, aver dor is ok keene. Samra schielt na Boro röver un tuckt mit de Schullern. Sien Vader kummt mit grode Schreed up Samra to, grippt na sien Ohr un treckt dor so wisse an as woll he dat afrieten. Denn kummt siene Hand ansuust un ballert an sien Kopp, so dat he meent de Kopp flüggt uteenanner. He bitt de Tähne tosamen, denn as Keerl weent man nich, ofwoll em dorna tomoot is. ,,Morrn, wenn de Sünn upgeiht, gaht wie Beide loos un söökt de Äxt“, brummt Boro. Mehr seggt he nich. Mit düüstern Blick kiekt he Samra an, de een poor Tranen nich ünnerdrücken kann, dreiht sik üm un stampt grullend dorvon.

Dat is fröh an Morrn as Samra, he hett vör Pien de ganze Nacht nich slapen, lies von sien Lager upsteiht. Jümmer noch killt em Gesicht un Hannen, von de Immenstickels. De een Back is von den Slag, den he von Boro kregen hett, dick anschwullen. Gesicht un Hannen sünd füürroot. Lies geiht he loos, he will de Steenäxt alleen söken. Ok den Körf nimmt he wedder mit. Den Kopp na ünnen richt, socht he den Weg, den he gistern gahn is, af.

Samra markt gor nich, dat Boro em folgt. Kört vör den Immenboom fraagt Boro mit gnadderige Stimm. ,,Hest du de Äxt all funnen?“ Vör Schreck blifft Samra stockstief stahn un kann blots den Kopp schütteln. Beide söökt se füdder, doch de Äxt is nich to finnen. „Wo büst du gistern noch wesen?“, gnurrt Boro. ,,As mi de Immen jagt hefft, bün ik na den See lopen“, gifft Samra bedrippst to. As se bi´n Immenboom ankaamt brummt Boro: ,, Kiek na, of dor noch Honnig binnen is.

De Immen sünd utflagen un Samra kann den Rest von de Warven insammeln. He is graad dorbi sik den Honnig von siene Finger aftolieken, as he Boro wuutschnuvend von´n See torüch kamen süht. Ünner den Kladderboom blifft he stahn, bölkt luuthals up un tütt den Kladderboom weg. Samra is so överrascht, dat he sik nich wisseholen kann. Mit een Schree fallt he na ünnen un sleit mit de Siet up den Klatterboom. Gresige Pien dringt dör sien Lief.

Hannerich, in siene Droomwelt, hett dat Geföhl as fallt he ut eenen Boom. De Slag in de Siet is aver wohrhaftig. Jungedi wat killt dat. He sleit de Ogen up un süht sienVadder mit een Handstock vör sik stahn. Oh, Vadder, du!!! De Immenboom