Eleonore Meyer in ihrem heimischen Garten. Foto: Hagebölling / Archiv

Eleonore Meyer in ihrem heimischen Garten. Foto: Hagebölling / Archiv

Haßbergen 28.06.2020 Von Eleonore Meyer

Familien-Bande

Eine plattdeutsche Geschichte von Eleonore Meyer aus Haßbergen

Telefon, so laat noch? Keen mag dat ween. Beverig nimmt Agathe Holthuus den Hörer von de Gabel un meld´t sik. „Hallo, Oma!“ höört se en Stimme, „Rate mal, wer hier ist!“ „ Stefan?“ fraagt Agathe en beten tögerig. „Ja, Oma. Wie schön, dass du mich gleich erkannt hast.“ „Un dat, ofschoonst du mi nich mit Omima anspraken hest as annertiet“

„Och, Omima, ik stah hier mit mien Handy vör ´ne Kneipe. Dor güngen jüst Lüüd vörbi, do woll ik dat nich seggen un uk nich platt snacken.“

„Is jo goot, Stefan. Worüm roppst du denn so laat noch an? Ik heff mi jo so verfehrt! Is wat?“ „Jaa- Omima, ik heff en Problem un woll di üm dien Hülp bitten. Ik bün hier in Hamborg un heff Mallör hatt. Ik heff en Auto anföhrt un bruuk nu ganz nootwennig Geld, wieldat ik för den Schaden upkamen mutt.“ „Dat verstah ik nich. As Autofohrer is een doch versichert, nich?“

„Ja, dat woll, aver, weetst du, as ik den parkten Wagen anföhrt heff, wöör ik nich ganz nöchtern un woll keen Polizei dorbi hebben wegen mien Führerschien. Do hett de, den dat Auto tohöört, seggt, wenn ik em mor´n 5000 Euro geven dö, woll he dor nix von maken un de Saak vergeten.“

„Du, Stefan, du hest Alkohol drunken? Dat deist du doch annertiet nie nich.“ „Och, ik bün bi Frünn up´n Geburtsdaagsfier ween un dor so rinrutscht. Veel wöör dat uk nich, aver de Versicherung harr denn doch nich betahlt.“

„Hm, kannst du denn nich dien Vader üm dat Geld bitten? He wöör di doch de Nöögste.“

„Och, weetst du, Omima, den woll ik dor gor nich so geern mit rintehn.“ „Na ja, dat kann ik uk verstahn.

Weetst du wat, kumm mor´n her. Denn gaht wi tohopen na mien Bank, un ik heev dat Geld von mien Spoorbook af. Du kannst denn uk noch bi mi to´n Middageten blieven.“ „Och, Omima, dat geiht man nich. Ik mutt jo mien Wagen in de Warkstäe bringen, de hett uk wat afkregen.

De Reparaturkösten kaamt uk noch dorto. Ik weet gor nich, wat ik maken schall. Hest du uk viellicht 6- oder 7000 Euro ? Ik betahl di dat uk wiss un wohr all´ns wedder trüch. An´n besten is woll, ik schick mor´n en Fründ vörbi, de dat Geld bi di afhaalt.“ „Kenn ik düssen Fründ denn? Ik kann doch nich eenfach en wildfrömmen Minschen so veel Geld in de Hand geven.“ „Wees ganz ruhig, Omima, wi maakt en Woort ut, en `Codewoort´ sotoseggen, wat bloots wi dree kennt. Sla du mal eent vör. „Hm, ja, wat nehmt wi denn maal - och, ik weet eent. Segg dien Fründ, he schöll mi den Naam von dien Kuschelhasen nömen, den weetst du doch noch?“

„Kloor doch, Omima. Aver den wüllt wi beiden doch keen Frömmen seggen. Laat us doch eenfach dat Woort `Autowerkstatt´ nehmen, nich?“ „Is recht: `Autowerkstatt`.“ „Wat büst du för en Schatz, Omima! Mi is jo so en dicken Steen von´n Harten fallen! Wat harr ik woll ahn di maken schöllt.“ „Is al goot, Junge. Segg dien Fründ, wo ik wahn. Dat Beste is, wenn he an de achtersten Döör kummt. Du weetst jo, vörn höör ik faken de Klingel nich.“ „ Och, Omima, dat holt veels to lang up.

An´n eenfachsten is et, wenn du so bi Klocke negen an de Bank büst – wecke wöör dat doch noch?“ „Jümmer noch de Spoorkass an de Hauptstraat.“ „Ja, richtig. Mien Fründ Mathias kummt dor denn uk her un seggt di dat Woort, wat wi afmaakt hebbt. Segg mi bloots noch, wat du antehn deihst, dat he di uk kennen kann.“ „Ja, tööv mal- an´n besten teh ik mien düüstergrööne Jack an un sett en helle Baskenmütz dorto up, dat driggt hier nich jeedeen.“

De junge Mann an´n Telefon verafscheed´t sik ganz hartlich von Fro Holthuus, de in düsse Nacht keen Oog tokriegen deit. Den annern Mor´n maakt se sik to´e rechten Tiet up den Padd na de Spoorkass. Ofschoons se bannig upgereegt is, geiht se doch langsaam. Se bruukt noch Tiet to´n Nadenken. Wat möch woll ehr verstörbene Söhn, Stefan sien Vader, maakt hebben?

As se bi de Spoorkass ankummt, süht se up de annern Stratensieet en Auto stahn mit en frömmet Kennteken. An´n Stüür sitt en jungen Mann. Agathe kickt em upmarksaam an. De Mann stiggt ut un kummt up ehr to. „Frau Holthuus?“ fraagt he al in´n Gahn. As se nickköppt, seggt he „Einen Gruß von Stefan! Er lässt Ihnen sagen: `Autowerkstatt´.“ „Is recht“, seggt Agathe un geiht denn in de Spoorkass rin. As se dor dat Nödige daan hett, wend´t se sik wedder den Utgang to un geiht mit beverige Knee un Hartpuckern över de Straat. De frömme Keerl kummt ehr al intomööt un kickt stief up den Breef in ehr Hand. In düssen Ogenblick süht Agathe Holthuus dat Polizeiauto üm de Eck kamen, wo se mit Bangen up luurt hett. Dat stellt sik körterhand för den frömmen Wagen. Twee Schandarms springt dor ruut un loopt up den jungen Mann to.

Mit en deepen Atenzug stickt Fro Holthuus den Ümslag mit dat Zeitungspopier in ehr Handtasch.

Zum Artikel

Erstellt:
28. Juni 2020, 09:10 Uhr
Lesedauer:
ca. 3min 49sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.