Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski. Hagebölling

Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski. Hagebölling

Rohrsen 22.04.2019 Von Manfred Dopieralski

Graue Schadden

Eine plattdeutsche Geschichte von Manfred Dopieralski aus Rohrsen

Een gresiget Hungergeföhl drifft twee graue Schadden ut ehrn Ünnnerkruup. Dat is all een poor Daag her, dat se wat freten hebbt. De Hunger lett se an düssen Morrn dör den kneedeepen Snee stappen. Ehre Näsen reekt se in den Wind, se hofft eene Witterung uptofangen. Eene ganze tietlang stövert se all dör de Masch. Un dor is he, de Ruch von Fudder. Vörsichtig un luutloos, slaat se de Richt in.

De Ogen fast slaten, den Kopp dicht an Mudder ehrn Lief prest, so liggt dat junge Reh an den oolen Knick, in´t warme, hoge Gras. Af un to blinzelt dat junge Deert mit een Oog. Dat is de eerste Winter, den de junge Ricke beleevt. Wi wöör se överrascht, as dat Water dat sünst von Heven fallt, as witte Flocken up de Eer seilt, eene Sneeflocke up ehr Nääs land un dor wedder to Water ward. Sacht heeft sik de Lief von dat junge Reh. Een witte Schicht Snee liggt all up dat dichte Winterfell. Ruhig dööst dat Deert vör sik hen.

Dat luuthalse Blaffen von den oolen Rehbock lett Mudder un Dochter hoochschrecken. Un wedder bleekt de oole Bock upgereegt un stöövt in wiede Sprüng dorvon. Dat junge Ricke höört nu eerst dat wille Hekeln, von twee grode graue Schadden de se swack in dat Sneedrieven sehn kann.

Een grugeligen Ruch licht in de Luft, denn de beiden Grauen kaamt jümmer nöger. Dat junge Reh dreiht sik na ehre Mudder üm, doch de is all in grode Sprüng een ganzet Stück weg. Kört blifft de junge Ricke, stief vör Schreck, stahn, doch denn drifft se de Angst an. Mit grode Spüng hetzt se loos, blots weg von de gresigen Beester. Se süht keene Mudder mehr un ok dat Blaffen, von den Bock, is blots noch wiet weg to höörn. Dorför kummt dat wille Japsen, von de Grauen, jümmer nöger.

In ehr groden Noot springt de junge Ricke, in wieten Sprüng, dör den deepen Snee un rönnt üm ehr Leven. De Snee bitt ehr in de Ogen, aver dat föhlt se kuum, blots weg von de Undeerte. In ehre unbannige Angst markt se gor nich, dat se up dat Dörp, von de Minschen, torönnt. Up eenmaal gifft dat een Ruck. Pien dringt dör ehrn Lief. Se spöört een scharpet Rieten, in ehr Böst, flücht hooch dör de Luft, fallt in den kneedeepen Snee un blifft bedüselt leggen. Denn ward dat swart vör ehre Ogen.

To glieken Tiet wüllt Marten un Malu, in ehrn Goorn, een Sneemann boen. Ehr Öllernhuus, een ümgeboetet Buurnhuus, liggt an Dörpsrand un se künnt, von dor ut, wiet in de affallende Wersermasch kieken. Övermödig toovt se in den hogen Snee un seht meist so ut as de Sneemann, den se boen wüllt.

Dor kummt ehr Vader na buten un will de Kinner wiesen wi man een Sneemann boet. Glieks stöört se sik up em. He hett Last siene övermödigen Kinner aftowehren. Doch denn besinnt se sik dorup, dat se jo een Sneemann boen wüllt. Vader fang an een grode Kugel to rullen, de stellt he in de Mitt von ehrn Goorn. ,,So, nu maakt jedeen von jo eene dicke Kugel“, seggt Vader. Forts bückt sik Marten un drückt Snee mit sien Hannen tohopen, üm eene grode Kugel to rullen. Siene Swester roopt upgereegt: ,,Kiekt maal dor! Ut de Masch kummt een Reh! Dat rönnt direkt up us to! Ik glööv, dat ward von twee Hunne jagt!“

Marten kiekt twüschen siene Beene dör, na de Masch. He süht graad noch wi dat Reh, mit vulle Wucht, gegen ehrn Maschendrahttuun rönnt, sik översleit, in ehrn Goorn fallt un dor, ahn sik to rögen, leggen blifft.

Malu schreet luut up, loppt na ehrn Vader un krallt sik an sien Böx wisse. Marten springt hooch un störmt dör den Snee, na dat Reh hen. Dat röögt sik jümmer noch nich. Vader nimmt Malu fast an de Hand un se gaht na de Stell an de Marten all, neven dat Reh, in Snee kneet. ,,Is dat arme Deert doot?“, fraagt se lies. ,,Nee, dat halt noch Luft“, japst Marten. ,,Dat Reh hett sik aver bannig weh daan. Kiekt, in´n Snee is all gresig veel Bloot.“ Marten wiest up den Blootplack, de sik, ünner dat Reh, bild hett. ,,Ja, du hest recht, dat hett sik bannig wehdaan“, antert Vader, de sik ok neven dat Reh henkneet hett un de Wunn ankiekt. ,,De Böst is von den Stickeldraht, de baven över den Tuun trocken is, upreten.“ Vader wiest na den Tuun. „Kiekt mal Kinner, an Stickeldraht hangt noch een Hoortost. Dat rechte Vörderbeen hett ok eene slimme Schramm afkregen. Dat süht gor nich good ut.“ ,,Geiht dat Reh nu doot?“, fraagt Malu besöörgt. De Vader strakelt ehr över dat Hoor. ,,Nee, nee, dat glööv ik nich“, meent Vader, de in de Masch kiekt un graad noch süht wi twee graue Schatten in dat Sneedrieven verswind. Flink dreiht he sik na Marten üm: ,,Marten, haal fix Mudder, de schall sik dat Reh ankieken. Se arbeid doch bi usen Dokter un weet bestimmt wat wi maken könnt.“

Upgereegt un mit grode Schreed stappt Marten, dör den deepen Snee, in´t Huus. ,,Mudder, Mudder, kumm maal ganz flink na buten! Bi us liggt een Reh in´n Goorn! De ganze Böst un de Snee sünd root von Bloot! Allns is vull Bloot!“, roopt he mit schrille Stimm. Up de Deel kummt em all siene Mudder tomööt. ,,Kumm flink mit na buten, du mußt em helpen!“ He faat na Mudder ehr Hand un treckt se in ehrn Goorn. Mudder kiekt sik dat Reh kört an un seggt: „Hier is dat to koolt. Vader un Marten, ji mööt dat arme Deert in usen Stall bringen. Kumm, Malu, wi Beide haalt Verbandstüüg un denn versöörgt wi dat arme Deert.“

Vörsichtig böört Marten un sien Vader dat Reh hooch un dreegt dat in den Stall. Mit siene Fööt raakt Marten Stroh uteenanner. Dorup leggt se vörsichtig dat Reh. ,,Man good“, Marten haalt deep Luft, ,,dat wi düssen Stall noch hebbt.“ ,,Pass up, dat Deert kummt wedder to sik“, mahnt Vader. ,,Kiek, dor kaamt Mudder un Malu ja all.“ Mudder kneet sik neven dat Reh, dat anfangt mit de Been to slaan. Se kiekt Vader un Marten an. „Künnt ji dat Deert maal wisse holen?“ Flink treekt se mit een Plaster, de lange brede Wunn tohopen un sprütt Plaster doröver. ,,Eegentlich möß sik dat een Veehdokter ankieken“, meent Mudder, ,,aver hüüt, an´n Sönndag, un bi düssen Sneedrieven kummt bestimmt keeneen. So Malu, wi Beide gaht nu ruut, denn künnt Vader un Marten dat Reh looslaten.“

De junge Ricke spöört dat de swore Last, de up em leggen hett, nalett. Vörsichtig böört se den Kopp un kiekt in de Rund. Tweebeener staht dor un kiekt se an. Bannige Angst brickt in ehr ut. Se springt hooch, aver ehr ward wedder swart vör Ogen un se sackt up dat Stroh torüch. Doch langsaam kaamt de Knööf wedder. Dat Reh spöört grode Pien. Dat Hard puckert, as woll dat ut´n Lief springen. De Huut an de Böst brennt, aver de Tweebeener sünd nich mehr to sehn.

Buten treckt Vader Mudder an de Siet. ,,Ik bün mi nich ganz sicher, aver ik glööv, ik heff in de Masch even twee Wülfe sehn.“ ,,Oh Gott, so dicht an us´n Huus.“

Zum Artikel

Erstellt:
22. April 2019, 18:06 Uhr
Lesedauer:
ca. 5min 00sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.