Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski Hagebölling

Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski Hagebölling

Rohrsen 05.05.2018 Von Manfred Dopieralski

Inköpen

Eine weitere plattdeutsche Geschichte von Manfred Dopieralski

Mien Froo harr von ehrn Huusdokter een Överwiesung na een Dokter, in de Stadt, kregen un meen: „Wenn wi all maal in de Stadt sünd, künnt wi ok glieks inköpen. „Hest recht“, stimm ik ehr to. ,,Wenn du bin Dokter büst, kann ik ja in den Supermarkt up de annern Stratensiet inköpen.“

Also sünd wi in de Stadt föhrt. Se güng na`n Dokter un ik in den Supermarkt. Ik mutt togeven, in düssen Supermarkt harr ik noch nie nich inköfft. Dat wöör noch fröh an´n Morrn, aver een Barg Lüüd wöörn all dor un wollen ehr Geld loos warrn.

Vör mi güng een Ehepoor un schööf ehr Inkoopswagen. De Keerl wöör woll twee Meter groot un dünn as een Spargel. De Froo güng em man blots bet an de Böst, aver dorvör wöör se een lütt beten uteenanner gahn. „De beiden seht ut wi Pit un Paterchen“, schööt mi dat dör´n Kopp.

Se harrn woll unbannig veel Tiet mitbrocht. Up de rechten Siet leggen de Knabbersaken un links de Sötigkeiten. He wöör woll för de Knabbersaken tostännig un se för de Sötigkeiten. Jedeen Tuten oder Kasten nöhmen se in de Hänne, begrabbeln se un reken se na den Annern röver. De schüddel denn den Kopp oder lee se in den Wagen. Dorbi nöhmen se de ganzen Gang in Beslag. Langsaam suutjel ik achter de beiden ran un könn mi een smunzeln nich verkiepen.

Nu kööm de Regale mit Obst un Gemüse un ik könn na links afbögen. Dor föhl mi een Stänner mit Erdnussbodder up un glieks wöörn miene Gesmacksnerven needschierig woorn. Een Glas dorvon wanner in mien Inkoopswagen. Mien Blick föhl up dat unglieke Poor. He nasch graad een poor Wiendruven un spuck de Köörn middenmang in den Obststand.

De Froo nöhm sik unscheneert een Swetsch un probeer se. Den Steen leet se in ehr Jackentasch verswinnen. „Un nu een Peperoni“, denk ik bi mi, aver den Gefallen hebbt se mi nich daan. Een Tuten mit Bohnen lee ik noch in mien Wagen un schööf denn na de Köhlkasten hen. Denn mien Froo harr seggt, ik schöll frischen Fisch oder Fleisch mitbringen.

Dree Köhlkasten stünnen dor. „Wat hest du dor för een Utwahl, dor hett man flink den Överblick verloren.“ Deswegen leet ik mien Inkoopswagen vör een Köhlkasten stahn un güng up de Söke na Fisch. Dor leeg blots Lachs, doch de sä mi nich to. „Denn even Fleesch.“

Wedder föht mien Blick up dat unglieke Poor. Jüst nöhm de Froo een Kees in de Hand drück em een poor maal, röök dor an un hööl em ehrn Keerl ünner de Nees. De schüttkoppte un de Kees wanner trüch in´t Regal. Dat Speel wedderhaal sik noch een poor maal. „Man good, dat up mien Inkoopszeddel keen Kees steiht.“

Mi wöör upfallen, dat veel Lüüd in ehrn Wagen Blomenkohl leggen harrn. „Schall de woll in Angebot wesen?“, dacht ik bi mi. Ik leet mien Inkoppswagen bi de Köhlkasten stahn un güng trüch na dat Gemüseregaal. Ik harr recht, dor leggen grode Köppe Blomenkohl un een Kopp köste blots eeneuroachtuntwindig. Mit een Blomenkohl in de Hand güng ik wedder na mien Wagen torüch, aver dor stünn keen Wagen. Verdattert keek ik mi üm.

„Verdammt noch maal, wo hest du Döskopp den Wagen blots wedder afstellt?“ Ik keek in de Rund, aver keen Wagen wöör to sehn. Ik lööp üm de Köhlkasten, ok keen Wagen. „Dat gifft dat doch nich.“ Raatloos keek ik mi üm. Mien Wagen wöör keenerwegens to sehn. „Dat kann doch gor nich angahn, eenerwegens mutt he doch stahn?“ Dor sehg ik Pit un Paterchen ut een Sietengang kamen. „Un wat meent ji?“, de lange Keerl schöff mien Inkoopswagen, mit miene Erdnussboddern un miene Bohnen vör sik her.

„Wat nu?“ Langsaam güng ik achter Pit un Paterchen ran. De Keerl lee graad een Paket in mien Wagen, dor heff ik mi een Hart faat un em anschnackt. ,,Entschuldigen sie bitte, kann es sein das sie meinen Einkaufswagen haben? “ Ganz verbaast keek he na mi rünner un meen: ,,Wie kommen sie denn darauf?“ ,,Weil sie meine Erdnussbutter und meine Bohnen spazieren fahren?“ Verdattert keek he in sien, ik meen in mien, Wagen. ,,Oh, entschuldigen sie bitte. Sie haben Recht, das ist gar nicht mein Wagen, aber wo steht dann mein Wagen?“ ,,Das weiß ich auch nicht“, anter ik. ,,So etwas kann schon einmal passieren!“, sä een anner Keerl, grien un güng füdder.

So wat kann maal passeern, ja, dor kann ik een Leed von singen. Mien Froo möß wedder maal na´n Dokter. Dat is noch gor nich so lang her, dor bün ik ok mit een frömmen Inkoopswagen füdder schaven un bün dor gor nich achter kamen. Ik heff na de List, de mien Froo mi geven harr, inköfft. As ik allns tohoop harr, schööf ik na de Kass. Wi dat meist so is, stünn vör de Kass een lange Slang. Ok achter mi stellen sik glieks een poor Froons an.

Endlich wöör ik an de Reeg un könn mien Inkoop up dat Band leggen. Eerstmaal de schworen Kantüffeln, denn de Melk, Bodder: - „Blots een half Pund? Heff ik nich veer Pakete in mien Wagen leggt. „Keerl, du warrst ok jümmer tüderiger“, dacht ik bi mi. „Ah ja, Zucker den hest du nich vergeten. Un wat is dat denn? ,....Hoorfarvmittel un ok noch blond, wo kummt dat denn her? Ik heff doch blots noch een poor Hoor up mien Kopp un de sünd ok nich blond. Dor mutt mi woll jichtenseen een Scharvernack speelt hebben. Een Strumpbüx???“

Bedrappelt nöhm ik dat Ding in de Hand. „Wat steiht dor up? Grötte veertig, Bauch, Beine, Po. Veertig, de passt mien Froo wiß un wohrhaftig nich. De hett doch tominst Grötte veerunveertig. Na ja, wenn se sik tohoop quetscht, mag se dor so graad noch rinpassen.“ Vörsichtig lee ik dat Ding up dat Band. „Doch wat is dat, een Rasierer för de Been? Hier stimmt doch wat nich, wo kummt dat Tüüg blots allns her? Un dat, wat is dat denn???“ Mi wöört ganz heet un mien Ohren harrn woll de Farv von överriepe Tomaten annahmen.

„OB??? Sünd dat nich de Stöpsel för de Froons?“ Nu eerst güng mi een Licht up. Ik möß mi jichenswo een annern Inkoopswagen grepen hebben. Mit roden Kopp schiel ik na de Froo an de Kass. Flink trecke se mien Inkoop oder veelmehr mien nich Inkoop över ehrn Scanner. Denn stutz se Strumpbüx, Rasierer, OB un Farvmittel för de Hoor. Se keek mi fraagwies an. ,,Ja, ja ik heff een junge Froo to Huus“, stamer ik. Mien Kopp wöör förwiß puterroot un ik harr dat Geföhl, as woll he platzen. Över föftig Euro möß ik betahlen. Flink pack ik den Inkoop in mien Wagen. „Blots weg hier, af na mien Auto.“

Een Ogenblick later kööm miene Froo all von Dokter. ,,Hest du allns kregen, wat du inköpen schöllst?“, fraag se mi. „Ja, brumm ik lies.“ Flink bün ik loosföhrt. Up den Weg na Huus heff ik vertwievelt na een Utreed socht, aver mi is keene infallen.

To Huus möch ik gor nich utstiegen. Dor harr miene Froo aver all den Inkoopskörf in de Hand un meen ganz dröge: „För wen hest du de Böx, de OB un den Rasierer köfft?“ Segg maal: „Hest du een Leevste.“ Dor heff ik ehr de Geschicht mit den vertuuschten Inkoopswagen vertellt. Se schüddel ehrn Kopp grien un meen „Wat hett dien Mudder jümmer seggt?“ ,,Höör blots up dormit, ik kann dat nich mehr hören!“ „Muttst du aver, denn se harr domaals all Recht.“ „Wenn man Schiete utschickt, kriegt man Schiete wedder.“

Zum Artikel

Erstellt:
5. Mai 2018, 21:00 Uhr
Lesedauer:
ca. 5min 09sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.