Manfred Dopieralski bei einer Lesung in Heemsens Mensa. Foto: Archiv Hagebölling

Manfred Dopieralski bei einer Lesung in Heemsens Mensa. Foto: Archiv Hagebölling

Rohrsen 22.12.2019 Von Die Harke

Manfred Dopieralski erzählt up platt von „Achmed“

Eine weitere plattdeutsche Geschichte von Manfred Dopieralski aus Rohrsen

Carola steiht an‘n Fenster von ehrn Büro. Ungedullig kiekt se up ehre Klock. Wo bliefft de Kinner blots? De School fangt glieks an un se sünd noch nich to sehn. Mit Kinner meent se, Ella ehre Dochter un Achmed den Syrierjung ut ehre Naverschop. Endlich! Dor kammt se üm de Eck.

Ella schuft Achmed de in’n Rullstohl sitt. Een tofredenet Strahlen treckt över ehr Gesicht, denn Achmed hett siene Prothees an. Vull Stolt denkt se an den Dag torüch, an den Ella ehr von Achmed vertellt hett.

Achmed is een niege Schöler in ehre Klass. He mutt in Rullstohl sitten, weil se em in den gresigen Krieg in Syrien, dat rechte Been tweischoten hebbt. De Dokter in Syrien könn em blots noch dat Been bet över dat Knee afnehmen. Nu mutt he sien Leven lang in Rullstohl sitten, denn Achmeds Öllern sünd nich in de Laag em to helpen.

„Mama, kannst du Achmed nich helpen, dat he een Prothees kriegt?“,,Nee, mien Deern“, harr se antert. „Wi schall ik dat denn maken? Dormit kenn ik mi nich ut.“ „Bitte Mama! Wer schall dat denn sünst doon?“

Tranen stünnen Ella in ehre Ogen un se füngt lies an to wenen. „Du kennst doch so velle Lüüd! Bitte Mama, du muttst Achmed helpen!“ Ehre Dochter nöhm se in de Arms. Tranen löpen Ella över dat Gesicht un an Carola ehrn Hals hendaal. De Deern könn gar nich mehr uphören to wenen. Dor hett se ehre Dochter an sik drückt un verspraken, dat se allns versöken woll, dormit Achmed een Prothees bekummt.

Ella ehr Wenen güng in een Snucken över. „Du bist de leevste Mama up de Eer.“ ,,Nu beruhig di man wedder miene Lüttje, ik geev di mien Woort, dat ik allns do wat in miene Macht steiht.“

Mit düssen Verspreken füng een lange möhsame Weg an. Bi Achmed siene Öllern wöör de Överraschung groot, dat eene frömme Froo sik üm Achmed´s Been kümmern woll. Se wiesen ehr all de Ünnerlagen, de se harrn.

Achmed un siene Mudder güngen mit ehr tohopen na ehrn Huusdokter. De hett sik Achmed sien Been oder wat dor noch von över wöör, ankeken un se na een Orthopäden schickt. De hett een Andrag utfüllt un seggt, dat se dormit na de Krankenkass gahn schöllen.

Wenn de Krankenkass denn tostimmt, schölen se wedderkamen, denn würd he jem eene Adress von een Orthopäden in de Grootstadt geven.

Gottloff! De Krankenkass hett tostimmt. De Dokter hett eene Överwiesung un de Berichte för den Spezialdokter torecht maakt.

Mit een lichten Schudern denkt se an de Tiet torüch, as se mit ehrn Auto mit Achmed un siene Mudder in de Grootstadt föhrt sünd. De Dokter hett Achmed sien Been ünnersocht, noch maal röntgen laten un dat Been nipp und nau vermeten. Veer Maal mössen se na den Dokter. Endlich! Dat wöör kört vör Wiehnachten passe de Prothees, so dat Achmed dormit lopen könn.

Achmed mutt noch düchtig bi een Therapeut öven, bet he wedder richtig gahn kann.

Carola geiht na ehrn Schrievdisch torüch un freit sik, dat Achmet siene Prothees anhett un se ehr Woort, dat se Ella geven hett, holen könn.

Manfred Dopieralski

Zum Artikel

Erstellt:
22. Dezember 2019, 15:25 Uhr
Lesedauer:
ca. 2min 42sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.