Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski. Hagebölling

Plattdeutsch-Autor Manfred Dopieralski. Hagebölling

Rohrsen 21.07.2019 Von Manfred Dopieralski

Stadtbummel

Eine (traurige) plattdeutsche Geschichte von Manfred Dopieralski

In de Zeitung, Radio un Fernsehn ward in de Narichten, wedder un wedder Biller von düsse Begevenheit wiest un jümmer mutt Gesa an ehr Deern denken.

Tamara kummt in de Köök. „Mama, wüllt wi us nich maal een schönen Dag in de Stadt maken, blots wi Beide. Maal so richtig schoppen gahn un achterran Kaffe drinken.“ Gesa nickköppt. „Dat is eene gode Idee“, antert se, „denn kannst du di glieks een Geburtsdagsgeschenk utsöken.“ „Ja Mudder, dat weer fien, mientwegen künnt wi glieks loosgahn. Ik teih mi blots üm.“ Se suust, ahn up een Antwoort to töven, in ehr Zimmer un kummt na körte Tiet wedder. „Oha, dat güng aver flink“, neckt se Gesa un grien ehr to.

Buten schient de Sünn un lüttje witte Wulken seilt an Heven. In Büsche un Bööm fleit Vagels un Bodderlicker fleegt von Bloom to Bloom. „Mama, dat ward een fienen Dag.“

Övermödig slenkert Tamara mit ehr Tasch. Se bummelt an de Schaufenster längs. „Dat Kleed könn mi gefallen oder schall ik leever dat nehmen. Ik wünsch mi ok een Halskedd oder een Ring.“ Gesa kiek up ehr Klock. „Laat us eerst maal Kaffe drinken. Ik bün ganz kaputt, von de veelen Loperee. Wüllt wi us hier vör dat Kaffe Alma, in de Sünn, seten un den schönen Dag geneten?“, sleit ehr Mudder vör. „Ja, hier kann ik ok Ies eten“, antert Tamara un seet sik an een Disch.

Ut de Ogenwinkel süht Gesa, wi een Schadden up se toraast. „Een Auto in de Footgängerzoon“, schütt ehr dat dör den Kopp. Deele fleigt dör de Luft. Se höört een Krachen un Splittern. Ehr dröhnt dat in de Ohren. Rund üm se to höört se een unbannigen Krach un Geschree. „Hülpe, Hülpe, roppt doch een Krankenwagen“, bölkt een grelle Stimm. Tamara liggt up de Eer. Ehr Gesicht is kriedewitt un ut de Nääs loppt Bloot. Gesa kneet sik neven ehr Dochter up de Eer. Se strakelt ehr vörsichtig över den Kopp. „ Deern waak up, maak diene Ogen up, kiek mi doch an“, stammert se. Se kiek an sik daal, bet up een poor Schramms hett se nix afkregen.

De Reddungswagen bruust mit Blaulücht un Signaalhöörn üm de Eck un kummt up se to. Tamara ward up een Trage leggt un in den Krankenwagen schaven. Gesa draff vörn mitföhrn. In´n Krankenhuus ward Tamara ünnersocht. De Dokter verkloor Gesa allns, aver se versteit nich veel dorvon. Ehr Kopp dröhnt, blots de Wöör Koma un se könnt noch nich veel seggen versteiht se.

Langsaam geiht se in dat Krankenzimmer, sett sik lies an dat Bedd, in dat Tamara liggt un hollt de kole Hand von ehr Deern. Se lett den Kopp in ehr Hannen sacken un grüvelt. Worüm? Worüm versöökt Minschen annere Lüüd weh to doon? Is dat Hass up annere Minschen? Langsaam ward dat düüster. Se hett dat Geföhl, ehr Deern is wiet weg. De Dokter kummt in´t Zimmer. Se künnt rohig na Huus gahn, wi hebbt ehr wat to´n Slapen geven. Wenn sik bi ehr wat ännert roppt wi an. Gesa strakelt noch eenmaal över Tamaras Gesicht. Slapp good, mien Deern, morrn kaam ik wedder, tuustert se lies.

Wi Gesa na Huus kamen is, kann se nich seggen. Se sluut de Huusdöör up un geiht de Trepp hoch. Ehr Navers staht, in Treppenhuus, vör ehr Wahnungsdöörn. Ganz vergrellt un upgereegt lamemteert se döreenanner. De een Naversche dreiht sik na Gesa üm. „Du hest dat bestimmt noch nich mitkregen. In Fernsehen hebbt se wiest, dat in use lüttje Stadt, vör den Kaffe Alma, een Autofahrer de Lüüd, de buten seten hebbt, anföhrt un verletzt hett. So as dat up de Biller utsehg, geef da dor bestimmt Dode bi. Över den Fohrer können se noch nich veel seggen. De Naver ballt sien Fuust. „Dat wöör seker een Terroranslag“, mischt he sik luuthals in, „so as up den Wiehnachtsmarkt, in Berlin. Ganz seker wöör dat een Utlänner.“ „Wat ji nich all allns doröver weet“, antert Gesa lies, dreiht sik üm, geiht in ehr Wahnung un leet sik in ehrn Schaukelstohl fallen. Nu endlich kann se wenen.

Dat is nu all een poor Daag her. In Fernsehn wiest se jümmer wedder de Biller un in de Zeitung steiht, dat de Fohrer keen Utlänner, sonnern een jungen Keerl ut ehr lüttje Stadt is. He is psychisch krank. He hett keeneen, mit den he snaken kann, keeneen hett em tohöört. So alleen wöör em allns to veel woorn.

Tamara liggt jümmer noch in´n Koma, se is wiet weg, aver Gesa gifft de Hoffnung nich up, dat ehr Deern den Weg torüch find.

Gesa hett dat Geföhl, de Tiet verloppt in Momang, as in een Droom, nee, as in een Alpdroom un se bruukt blots uptowaken un allns is goot.

Zum Artikel

Erstellt:
21. Juli 2019, 08:49 Uhr
Lesedauer:
ca. 3min 35sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.