Renate Dopieralski am heimischen Laptop. Hagebölling

Renate Dopieralski am heimischen Laptop. Hagebölling

Rohrsen 16.09.2017 Von Renate Dopieralski

Up grote Fohrt

Eine plattdeutsche Geschichte von Heimatautorin Renate Dopieralski aus Rohrsen

Dat is een schönen Dag, de Sünn strahlt hell an Heven. De Wind tuselt in Marie ehr Haar. Se hett sik bi Hinnerk inhaakt, kiek em an un ehr Ogen lücht mit den Sünnschien üm de Wett. „Good, Hinnerk, dat wi dat noch tohopen erleven dörft. Een Krüüzfahrt mit de Düütschland. Dat wöör all jümmer mien gröttste Droom. Kiek maal, all de Lüüd de dor an Land staht un us towinkt. Wi oft hefft wi dor all stahn un wöörn so geern mitföhrt.“ Jümmer hett dat heten: „Nee, dat geiht nich, eerst kummt dat Geschäft. Nu hefft wi dat an us´n Jung övergeven.“ Besonners schöön finn ik, dat he sik de Tiet nahmen un us herbrocht hett, ofwoll dat bi den Ümbau, von den Laden, so veel Arbeid gifft. Beide staht an de Reling. Dat grote, witte Schipp schaukelt lies hen un her. „Kiek, Hinnerk, dor staht use Jung un use Swiegerdochter, se winkt. Flink giff mi maal dien Taschendook.“ Överglücklich winkt Marie torüch.

De Schippsireen huult. Ganz langsaam schufft sik de Düütschland in den Elvstroom. Hinnerk nimmt Marie fast in siene Arms. Dat Schipp föhrt langsaam up dat Avendroot to. De Landtung mit de Kugelbaak verswinnt an Horizont. Övermödig stööt Marie Hinnerk an. „Kumm, wi wüllt us fien maken un snieke Eten gahn.“

Marie un Hinnerk sünd up den Weg na baven. Se wüllt up dat Achterdeck. „Mien Tiet wat wöör dat för een fienet Eten. Wat hett dat good smeckt.“ Buten blenkert de Steerns un de Maand speigelt sik up de glatte, blanke See. Marie kann ehr Glück noch gor nich faten. „Is dat nich een schöön Instand in us´t Rentnerleven? Aver bi all use Freide mutt ik jümmer an Karl un Elfriede denken, de hefft sik ok so afmaracht un denn hett sik Wilhelm, ehr eenziget Kind, mit´n Auto dootföhrt. Denn hett man doch dat Geföhl dat de ganze Tokunft wegbrickt.“ Een schudern lööpt ehr aver den Puckel. Kumm, laat us in use Kojen gahn.“

De neegsten Daag up See sünd för de beiden een groot Beleevnis. Se markt gor nich wi gau de Tiet vergeiht. Marie un Hinnerk leggt up´n Sünnendeck un nippt an ehrn Drink. „Endlich künnt wi maal doon un laten woto wi Lust hefft“, meent Hinnerk. „Is dat nich schöön? Wat de Jung un siene Froo woll maakt? Of se mit den Ümbau, von den Laden, woll all kloor sünd?“

De ganze neegste Week is dat Wedder schöön. Sünn pur, aver et geiht een stieven Wind. De beiden staht wedder an de Reling. Ganz langsaam kummt Land in Sicht. – Amerika. - Se faat sik an de Hänne. De Sünn schient up Marie ehr Hoor un ehre Ogen blenkert. „Ik frei mi so! Bald kaamt use Jung un siene Froo. Schöön dat wi den Rest von de Reis noch mit jem tohopen maken künnt. Sotoseggen för us as Afsluss un för de beiden dormit se Kraft sammeln künnt för de Arbeid in ehrn Bedreiv.“

Höör maal Hinnerk!!! Wat se dor anseggt? Die Concord konnte wegen technischen Mängeln nicht starten. Hinnerk, wat schall dat heten. Is dat nich de Maschien mit de use Jung un sien Froo kamen schööt. Of de denn noch rechttiedig kaamt, so dat se mitföhrtn künnt. Aver bi so veel Lüüd, de hier noch tostiegen wüllt, kann dat Schipp doch woll nich loosföhrn. „Marie. Laat us eenfach aftöven, wi künnt dor nix an ännern.“

Ut den Luutspreker kummt wedder een Dörsegge. Meine Damen und Herren, soeben erreichte uns die Mitteilung das die Maschine Paris - New York abgestürzt ist. An Bord befanden sich die Passagiere, die ab New York an unserer Kreuzfahrt in die Karibik teilnehmen wollten. Mehr können wir ihnen zur Zeit leider nicht sagen. Sobald wir mehr erfahren werden wir sie sofort informieren.

Hinnerk!!!- Hinnerk!!!- Use Kinner!!! Marie lett sik up een Stohl fallen. Ehr Beens wüllt se nich mehr dregen. Is afstört, is avstört. Noch jümmer dröhnt de bleckerne Stimm in Marie´s Ohren. Use Jung!!!- Use Jung!!!- Ehr Hänne krallt sik in Hinnerk´s Arm. Een Schatten fallt up ehr Gesicht. Se schreckt hooch un ward kriedewitt. Sünd se Herr un Froo Oltmann. Vör ehr steiht een Stewardeß un hett een Zeddel in de Hand. „Ja, dat sünd wi“, stammert se lies. Denn heff ik een Telegramm för se. „Oh, Hinnerk“, - dat Schipp schient to wanken. Se hett dat Geföhl dat allns iskolt un düster ward.

„Hinnerk maak du dat Telegramm up. Ik bün so bang.“ Sien Hänn bevert. He liest. Ganz wisse nimmt he Marie in de Arms. Sien Ogen füllt sik mit Tranen. Een lüchten tütt aver sien Gesicht. He jucht vör Freide. Gott wees Loff un Dank. Use Jung liggt in Krankenhuus. He hett een Autounfall hatt un sik een Been braken. Dat Telegramm is von sien Froo.

Zum Artikel

Erstellt:
16. September 2017, 21:00 Uhr
Lesedauer:
ca. 3min 37sec

Artikel empfehlen

Artikel Aktionen


Sie müssen angemeldet sein, um einen Kommentar verfassen zu können.